Op maandag 3 mei 1943 ging Eisso Kleefman naar zijn werk bij de Coöperatieve Aardappelmeelfabriek De Woudbloem. Bij aankomst bleek dat vrijwel niemand op het werk was verschenen vanwege de staking. Directeur Van der Molen stuurde de aanwezige arbeiders daarom naar huis en verzocht hen voorlopig af te wachten hoe de situatie zich zou ontwikkelen.
Thuis dronk Eisso een kop koffie met zijn twee jaar oudere broer Hermanus Kleefman, die eveneens van zijn werk was teruggekeerd. Het was de bedoeling dat de broers daarna opnieuw zouden gaan kijken hoe de situatie bij de fabriek was.
Daar kregen zij echter geen gelegenheid meer voor. De Duitse Ordnungspolizei verscheen bij de woning en was duidelijk gericht naar Eisso op zoek. Zijn zoon, die buiten in de tuin stond, kreeg onder bedreiging van een geweer de vraag waar zijn vader was. Vervolgens werden Eisso en Hermanus opgedragen mee te gaan naar hun werk. Aanvankelijk liepen zij rustig met de Duitsers mee, maar eenmaal buiten werden beide broers onverwacht vastgegrepen, gearresteerd en afgevoerd naar het Scholtenhuis in Groningen.
Op 4 mei 1943 verschenen Eisso Kleefman, Hermanus Kleefman en Egbert Thoma voor het Duitse Standgericht in het Scholtenhuis. De rechtszitting duurde slechts enkele minuten. Er was geen mogelijkheid tot verdediging en tegen het vonnis stond geen beroep open. Alle drie de mannen werden ter dood veroordeeld wegens hun vermeende betrokkenheid bij de staking.
Executie
Nog dezelfde middag werden de drie veroordeelden teruggebracht naar Woudbloem.
Op een terrein naast de aardappelmeelfabriek aan de Vezeldijk moesten zij plaatsnemen bij drie houten kruizen die vooraf waren geplaatst. Werknemers en omwonenden werden gedwongen getuige te zijn van de executie.
Op 4 mei 1943 omstreeks 16.05 uur werd Eisso Kleefman samen met zijn broer Hermanus en Egbert Thoma door een vuurpeloton van de Ordnungspolizei doodgeschoten.
De drie stakers van Woudbloem
Tijdens de April-Meistakingen van 1943 werden Egbert Thoma, Eisso Kleefman en Hermanus Kleefman gearresteerd vanwege hun vermeende betrokkenheid bij de staking bij aardappelmeelfabriek De Woudbloem. Na een schijnproces voor het Duitse Standgericht werden zij op 4 mei 1943 ter dood veroordeeld en nog diezelfde middag bij de fabriek geëxecuteerd. Hun lichamen werden door de bezetter meegenomen en zijn nooit teruggevonden.
De Verhalen van Groningen heeft hun geschiedenis uitgebreid beschreven. Aan de hand van archiefonderzoek, persoonlijke verhalen en historische foto’s wordt duidelijk wat zich in Woudbloem afspeelde en welke gevolgen de gebeurtenissen hadden voor de nabestaanden en het dorp.
Dit verhaal vormt een waardevolle aanvulling op het onderzoek van Truus de Witte en laat zien dat achter de historische feiten vooral drie gewone dorpsgenoten schuilgaan, die slachtoffer werden van het meedogenloze optreden van de Duitse bezetter tijdens de April-Meistakingen.
Lees het volledige verhaal hier:
https://www.deverhalenvangroningen.nl/alle-verhalen/de-drie-stakers-van-woudbloem
Documentaire – De drie stakers van Woudbloem
In deze korte documentaire brengt documentairemaakster Liefke Knol het verhaal van Egbert Thoma, Eisso Kleefman en Hermanus Kleefman op indringende wijze in beeld. Aan de hand van historische beelden en persoonlijke verhalen van nabestaanden wordt duidelijk welke gevolgen de executie van de drie mannen had voor hun families en voor het dorp Woudbloem. Een indrukwekkend document dat de geschiedenis achter de April-Meistakingen levend houdt.
Bekijk de documentaire via YouTube:
https://www.youtube.com/watch?v=UJc1-s0HSI4&t=73s
Muziek – De drij van Woudbloem
Ter gelegenheid van de 80-jarige herdenking van de April-Meistakingen schreef Jan Henk de Groot het Groningstalige lied De drij van Woudbloem. In dit indringende eerbetoon bezingt hij het lot van Egbert Thoma, Eisso Kleefman en Hermanus Kleefman, die op 4 mei 1943 als represaille voor de stakingen werden geëxecuteerd. De videoclip brengt hun verhaal op een respectvolle en aangrijpende manier opnieuw onder de aandacht en draagt eraan bij dat hun geschiedenis niet wordt vergeten.